แม่โรคจิต
เมื่อ 7 ธันาวาคม เป็นวันเกิดครบ 29 ปี เต็มพอดิบพอดี ไม่ขาดไม่เกิดของม๊าน้องโบอิ้ง
ไม่มีอะไรพิเศษเลย ของขวัญจากป๊าก็ไม่มี หมดช่วงโปโมชั่นไปแล้ว แบบว่าป๊าว่าถ้า
อยากได้อะไร เมื่อไร ค่อยซื้อเอาตอนอยากได้ก็แล้วกัน เราก็เออ บางทีตอนวันเกิด
มันก็ไม่ได้อยากได้อะไร แถมไปกินข้าวนอกบ้านก็ไม่ได้ไป ก็ติดเจ้าแสบ นี้แหละ
แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร ปลงแหละ
มาเรื่องลุกชายสุดที่รักกันบ้างดีกว่าเนอะ ตอนนี้เจ้าลูกชาย เป็นไรที่เห็นใครทำ
อะไร เป็นทำตามไปหมดซ่ะทุกอย่าง แถมตอนนี้เหลือนอนกลางวันแค่ 1 ครั้งเท่านั้น
ที่เหลือคุณชายเล่นทั้งวัน เปิดประตู ออฟฟิตแอบหนีไปเที่ยวเป็นประจำทั้งวัน
จนคนเดินตามเหนื่อยแถบจะเดินไม่ไหว
ลูกอิฉันปากหนักไปหรือเปล่าหว่าก่อนหน้าที่พูด ป๊า ได้ จ๊าจ้ะ ได้ หม่ำ หม่ำ ได้
และอีกหลายคำ แต่ช่วงอาทิตย์นี้ คุณชายไม่ยอดพูดเลย ทำไมอ่ะ งง ไม่เข้าใจเลย
แถมตอนนี้คุณชายยังปีนขึ้น ลง เตียงเป็นว่าเล่น เดี๋ยวขึ้น เดี๋ยว ลง จนขี้เกียจจับ
เดินไปก็วิ่งไป เดินของอยู่ด้านหน้าก็ล้ม ไม่ยอมหลีก หรือว่าหนูต้องให้ของหลีก
หนูเองหรือครับ
หนูเป็นเด็กชอบเที่ยวมาก ยิ่งเฉพาะห้าง แต่ลงจากรถ คุณชายก็ กรีด กราด ใส่เป็น
เด็กบ้านนอกเข้ากรุงไปได้ ทั้ง ๆ ที่ ม๊าพาหนูไปเที่ยวเกือบทุกวันเลย
มาเรื่องช้อปปิ้ง ม๊าจะเป็นโรคจิต ช้อปเป็นช่วง ๆ ช่วงไหนบ้าซื้อก็ซื้อมาซ่ะเยอะ
เลยแหละ นี้เพิ่งสั่งรองเท้าเพิ่มไปอีก 5 คู่ ที่เดียว แถมยาวไปถึงไซค์ 17 แล้ว
ทั้งที่ลุกอิฉันยังใส่แต่ 13.5 เอง แบบว่าเป็นโรคจิต รู้ตัวเลย มีสต๊อค พีเจ้นท์
ไซค์ 14.5 อยู่อีก 1 คู่ กลายเป็น 6 คู่ เยอะไปเรอะแม่ปัท แบบว่าคนมันอยู่
ตจว.อ่ะ ไม่มีห้างให้เดินช้อป เท่าไร เลยบ้าซื้อ เยอะไปหน่อย
ยังเรื่องของเล่นอีก ซื้อมาบางอย่าง ลุกก็ยังเล่นไม่ได้ แต่อีแม่มันอยากได้เอาก็ซื้อ
สรุปว่าซื้อเพื่อสนองตัณหาตัวเองหรือว่าให้ลูกหว่า เสื้อผ้านี้ไม่ต้องพูดถึง เต็มตู้เลย
ใส่ไม่ทัน บางไซค์ใหญ่ถึง เด็ก 3 ขวบ ยังมีเลย นี้ยังแอบคิดว่าจะซื้อรองเท้าให้
คุณลูกสาวที่อยู่ในท้องเสียด้วยเลย บ้าไปเปล่ากว่าจะได้ใส่ก็เกือบ ปี แต่คนมัน
เป็นอะไรที่อยากได้ต้องได้ ว่าง่าย ๆ คือ เอาแต่ใจนั้นแหละ เนอะ
คุณลุกชายก็ดัน เอานิสัยแม่ ไม่หมดเสียทุกอย่างเสียด้วย ทำไมไม่เอาอะไรดี ดี
ไปก็ไม่รู้เนอะ
เรื่องไซค์รองเท้าเดียร์ก็ใส่เหมือนที่แม่โอ๋ เม้นท์มาแหละ เผื่อไว้ 1 ไซค์ เท้าน้อง
จะไม่คับเกินไป เนอะ
